Elke donderdagavond eet ik met een groep vrienden. Per toerbeurt kookt 1 van de vroege dertigers.Behalve dat het domweg gezellig is om met een paar gasten te ouwehoeren, krijg ik een goed inzicht in de zielenroerselen van mijn generatie.
1 is bedrijfsjurist, een ander echtscheidingsadvocaat, de derde verkoopt medicijnen, de vierde zit in het vastgoed, de vijfde bouwt schepen, de zesde probeert Becel nog beter op de markt te zetten en de zevende doet de marketing rond ventilatie-roosters.
Zowaar een mooie dwarsdoorsnede van de 10 % Nederlanders die een HBO of universitaire studie hebben afgerond. En wat houdt deze groep mannen nu bezig?
Vriendinnen worden getrouwd, trouwringen na lang wikken en wegen uitgekozen, auto’s aangeschaft en weer ingeruild, huizen gekocht, baby’s doen hun intrede en zo nu en dan dient een top-vakantie zich aan.Stuk voor stuk zijn het goede gasten en harde werkers, maar de laatste tijd dringt de zangregel ‘Is dit alles’ van Doe Maar zich op.
Zoals altijd als iets in de kop zit, komt het ergens terug. Bij het lezen van de Den Uyl-biografie werd ik getroffen door een dagboekaantekening die hij maakte.Het was midden in de Tweede Wereldoorlog. Een tijd van uitersten en belangrijke keuzen, maar Den Uyl portreteerde zijn hoogopgeleide generatie-genoten als volgt;
“ Maar hij is een nul als hij iets moet betogen, want hij heeft überhaupt geen ideeën, die verder reiken dan collegedictaat en stamtafel, hij heeft de wereldbeschouwing van zijn vader, want hij wil voor alles rust, hij glijdt niet uit ter linker of ter rechterzij, want hij interesseert zich niet voor politiek, hij is ongelukkig als hij zakt voor een examen, hij is meest tevreden.Ja natuurlijk dat bestaan heeft zijn voordelen, hij weet zich te gedragen in de koffiepauze, maar God, mijn God wat een gebrek aan verdieping, intensiteit, perspectief, leven.”
Woorden die aan actualiteit nog niets hebben ingeboet. Als de denkende elite van de samenleving tijdens de sobere studentenjaren van Den Uyl al niet overliep van idealen laat staan hoe het dan is gesteld met de huidige bovenlaag levend in Nederland Luilekkerland.
Vroeg gisteravond aan 1 van mijn disgenoten wat hij de laatste keer had gestemd.Balkenende zei hij. “Geen hypotheek-renteafrek en lekker streng tegenover asielzoekers”. Zo krijgt elke generatie de regering die zij verdient.We eten rustig verder. De magen zijn gevuld.
Het is best gezellig, maar de leegte begint te storen.
