Feyenoord

 

Er wappert een vreemde vlag in het centrum van Rotterdam.

Terwijl SPARTA tijdens zijn 120 jarige bestaan voor lijfbehoud vecht in de eredivisie pakt het Schielandhuis uit met een tentoonstelling over 100 jaar Feyenoord.

Een provisorisch grasmatje voor het museum en die Feyenoord-vlag maar wapperen.

Het moet niet gekker worden.

We zijn hier toch niet op Zuid? Ik ben de Maas toch niet over gestoken!

Heb Paul van der Laar maar even opgebeld. Hij is plaatsvervangend directeur van het museum en geschiedschrijver van de stad. Dus als er iemand is die mij opheldering kan geven over de tentoonstelling en de vlag dan is hij het wel.

Van der Laar legt mij lachend uit dat Feyenoord toch echt de club van Rotterdam is en dat ik gewoon eens moet komen kijken.

Mensen worden voor minder met pek en veren door de stad gedragen, maar ik besluit over mijn Spartaanse minderwaardigheidscomplex heen te stappen.

Ik begrijp ook wel dat de keuze voor een tentoonstelling over een club die voor de laatste keer kampioen van Nederland is geworden in 1959 of Feyenoord snel is gemaakt.

 

Ik ben geweest, maar ga als Spartaan op de radio natuurlijk geen museologische uiteenzetting lopen geven over de goede didactische opzet van de laagdrempelige Feyenoord-tentoonstelling.

Ik kwam natuurlijk niet voor dat hele Feyenoord.

Al die sjaaltjes, mokken, koppen, posters, Kindvall die voor de miljoenste keer zijn Europa Cup 1 goal toelicht, honderden hoofden van spelers en de Cup met de grote oren zelf mogen van deze jongen natuurlijk terstond in de Maas worden gegooid.

 

Nee ik kwam kijken om de echte Feyenoord- fans te zien schuiven langs de vitrines. Ik ben dan wel voor Sparta, maar ik heb een zwak voor de Feyenoord-fan die elk jaar weer gek wordt gemaakt dat het kampioenschap dit jaar echt zal worden binnengehaald.

Ongeveer 1 keer in de tien jaar. Dan hebbie het wel gehad.

De echte Feyenoord-fans waren er. En dat is natuurlijk mooi.

Mannen halen met elkaar supporters-herinneringen op over de kampioenschappen, de wereldbeker-finale, de uefa-cupfinales en natuurlijk het winnen van de Europacup 1.

Een bejaarde man kijkt naar de juichende Kindvall die  wordt opgetild door Henk Wery na zijn beslissende goal.

“Ik heb het al duizenden keren gezien, maar ik krijg nog steeds kippenvel”, zegt de man.

De tranen staan in zijn ogen.

Hij is natuurlijk supporter van de verkeerde club, maar deze clubliefde laat zelfs een Spartaan niet ongeroerd.

Met een brok in de keel verlaten we gebroederlijk het museum.

Vooruit die gekke vlag uit zuid mag nog even blijven hangen.

Keukenhof

Dat de staatssecretaris Jet Bussemaker van Sport haar kaartjes voor de Spelen koestert en vanuit zakelijk oogpunt in Peking samen met andere politieke bobo’s zwijgt over Tibet om de miljardenhandel met China niet te schaden, beschouw ik als een wel zeer ver doorgevoerde vorm van stille diplomatie.

 Als Bussemaker haar mond opendoet dan krijgt ze direct AKZO, DSM en Philips over zich heen.En dat kan dit tere kabinet natuurlijk niet gebruiken. Als we in China een verbale vuist willen maken dan moeten andere landen ons steunen. Maar het mensenrechtenverhaal blijft door economische belangen een vrijblijvend internationaal gemeenschapsspel waarin de Westerse landen er allemaal eigen spelregels op na houden.

Internationale handel en ethiek gaan moeilijk samen. Nederlandse politici zullen de Chinese gastheer dus niet openlijk bekritiseren. Maar dat onze eigen prins in onze eigen Keukenhof de Chinese vice-burgemeester van Peking tussen de bloemenvelden geen diplomatieke uppercut heeft gegeven is een gemiste kans. ‘En dan lopen we nu naar het Willem Alexander Paviljoen. In mei wordt hier de grootste lelie-show ter wereld gehouden. Echt prachtig. Sinds de middeleeuwen is deze bloem uitgegroeid tot het symbool voor vrede. Echt prachtig duizenden vredesbloemen.   

O pas op meneer de burgemeester u staat op een lieveheersbeestje. Sinds de jaren negentig met behulp van de media uitgegroeid tot een symbool tegen zinloos geweld. Had ik trouwens al verteld dat ik een verre nazaat ben van Willem van Oranje. Een onafhankelijkheidsstrijder van het eerste uur die het Spaanse juk van zich af wierp. Hij was in 1581 mede-opsteller van een document genaamd de Plakkaat van Verlatinghe waarin burgers het recht opeisten om hun vorst te verlaten als die de wetten en traditionele vrijheden van de burgers niet respecteerde. Deze baanbrekende gedachte gebruikten de Amerikanen honderden jaren later bij het opstellen van hun onafhankelijkheidsverklaring in 1776.    

Ja ja het komt niet uit de lucht vallen dat in Den Haag het vredesppaleis staat en het Internationaal Gerechtshof is gevestigd. Mijn moeder de koningin woont trouwens in de hoofdstad van het internationaal recht.Leuk als u daar eens langskomt.’ De regering die verantwoordelijk is voor zijn uitspraken had hem ook lekker veel rugdekking gegeven. Zo zei kamerlid Joël voor de Wind van de regeringspartij Christenunie dat Alexander  zijn eigen afweging moest maken. Nou die eigen afweging heeft onze prins en lid van het Internationaal Olympisch Comité dus gemaakt en hij zweeg tussen de bloemen in Lisse. 

Ik voorspel dat de Nederlandse stille diplomatie nog voor veel herrie gaat zorgen.          

column horen? klik hier