mijn generatie

Elke donderdagavond eet ik met een groep vrienden. Per toerbeurt kookt 1 van de vroege dertigers.Behalve dat het domweg gezellig is om met een paar gasten te ouwehoeren, krijg ik een goed inzicht in de zielenroerselen van mijn generatie.

1 is bedrijfsjurist, een ander echtscheidingsadvocaat, de derde verkoopt medicijnen, de vierde zit in het vastgoed, de vijfde bouwt schepen, de zesde probeert Becel nog beter op de markt te zetten en de zevende doet de marketing rond ventilatie-roosters. 

Zowaar een mooie dwarsdoorsnede van de 10 % Nederlanders die een HBO of universitaire studie hebben afgerond. En wat houdt deze groep mannen nu bezig? 

 Vriendinnen worden getrouwd, trouwringen na lang wikken en wegen uitgekozen, auto’s aangeschaft en weer ingeruild, huizen gekocht, baby’s doen hun intrede en zo nu en dan dient een top-vakantie zich aan.Stuk voor stuk zijn het goede gasten en harde werkers, maar de laatste tijd dringt de zangregel ‘Is dit alles’ van Doe Maar zich op.

Zoals altijd als iets in de kop zit, komt het ergens terug. Bij het lezen van de Den Uyl-biografie werd ik getroffen door een dagboekaantekening die hij maakte.Het was midden in de Tweede Wereldoorlog. Een tijd van uitersten en belangrijke keuzen, maar Den Uyl portreteerde zijn hoogopgeleide generatie-genoten als volgt;

“ Maar hij is een nul als hij iets moet betogen, want hij heeft überhaupt geen ideeën, die verder reiken dan collegedictaat en stamtafel, hij heeft de wereldbeschouwing van zijn vader, want hij wil voor alles rust, hij glijdt niet uit ter linker of ter rechterzij, want hij interesseert zich niet voor politiek, hij is ongelukkig als hij zakt voor een examen, hij is meest tevreden.Ja natuurlijk dat bestaan heeft zijn voordelen, hij weet zich te gedragen in de koffiepauze, maar God, mijn God wat een gebrek aan verdieping, intensiteit, perspectief, leven.”  

Woorden die aan actualiteit nog niets hebben ingeboet. Als de denkende elite van de samenleving tijdens de sobere studentenjaren van Den Uyl al niet overliep van idealen laat staan hoe het dan is gesteld met de huidige bovenlaag levend in Nederland Luilekkerland.

Vroeg gisteravond aan 1 van mijn disgenoten wat hij de laatste keer had gestemd.Balkenende zei hij. “Geen hypotheek-renteafrek en lekker streng tegenover asielzoekers”. Zo krijgt elke generatie de regering die zij verdient.We eten rustig verder. De magen zijn gevuld.

Het is best gezellig, maar de leegte begint te storen.

Keukenhof

Dat de staatssecretaris Jet Bussemaker van Sport haar kaartjes voor de Spelen koestert en vanuit zakelijk oogpunt in Peking samen met andere politieke bobo’s zwijgt over Tibet om de miljardenhandel met China niet te schaden, beschouw ik als een wel zeer ver doorgevoerde vorm van stille diplomatie.

 Als Bussemaker haar mond opendoet dan krijgt ze direct AKZO, DSM en Philips over zich heen.En dat kan dit tere kabinet natuurlijk niet gebruiken. Als we in China een verbale vuist willen maken dan moeten andere landen ons steunen. Maar het mensenrechtenverhaal blijft door economische belangen een vrijblijvend internationaal gemeenschapsspel waarin de Westerse landen er allemaal eigen spelregels op na houden.

Internationale handel en ethiek gaan moeilijk samen. Nederlandse politici zullen de Chinese gastheer dus niet openlijk bekritiseren. Maar dat onze eigen prins in onze eigen Keukenhof de Chinese vice-burgemeester van Peking tussen de bloemenvelden geen diplomatieke uppercut heeft gegeven is een gemiste kans. ‘En dan lopen we nu naar het Willem Alexander Paviljoen. In mei wordt hier de grootste lelie-show ter wereld gehouden. Echt prachtig. Sinds de middeleeuwen is deze bloem uitgegroeid tot het symbool voor vrede. Echt prachtig duizenden vredesbloemen.   

O pas op meneer de burgemeester u staat op een lieveheersbeestje. Sinds de jaren negentig met behulp van de media uitgegroeid tot een symbool tegen zinloos geweld. Had ik trouwens al verteld dat ik een verre nazaat ben van Willem van Oranje. Een onafhankelijkheidsstrijder van het eerste uur die het Spaanse juk van zich af wierp. Hij was in 1581 mede-opsteller van een document genaamd de Plakkaat van Verlatinghe waarin burgers het recht opeisten om hun vorst te verlaten als die de wetten en traditionele vrijheden van de burgers niet respecteerde. Deze baanbrekende gedachte gebruikten de Amerikanen honderden jaren later bij het opstellen van hun onafhankelijkheidsverklaring in 1776.    

Ja ja het komt niet uit de lucht vallen dat in Den Haag het vredesppaleis staat en het Internationaal Gerechtshof is gevestigd. Mijn moeder de koningin woont trouwens in de hoofdstad van het internationaal recht.Leuk als u daar eens langskomt.’ De regering die verantwoordelijk is voor zijn uitspraken had hem ook lekker veel rugdekking gegeven. Zo zei kamerlid Joël voor de Wind van de regeringspartij Christenunie dat Alexander  zijn eigen afweging moest maken. Nou die eigen afweging heeft onze prins en lid van het Internationaal Olympisch Comité dus gemaakt en hij zweeg tussen de bloemen in Lisse. 

Ik voorspel dat de Nederlandse stille diplomatie nog voor veel herrie gaat zorgen.          

column horen? klik hier