andere werelden

Het hippe Duitse meisje achter de kassa van het Nederlands fotomuseum op de kop van Zuid weet niet wat ze ziet. In vertederend Nederlands spreekt ze haar verbazing uit over de hoeveelheid bezoekers. Likkend aan een shaggie kijkt ze naar de mensen die schuivelen langs de foto-tentoonstelling Port Images. De internationale naam dekt niet de lading bezoekers die zich vergapen aan de foto’s en films over de Rotterdamse havens. Mannen in een vorig leven actief in een wereld van teer, olie, water,  het alsmaar laden en lossen van ontelbare schepen.   Werken en leven net na de oorlog. Van vooral niet zeiken tijdens de zware wederopbouw omdat de Duitsers met het verlies in het vizier nog even kilometers. kademuur hadden gesloopt. “Is die hijs wel goed jongens. Kan die kist niet meer naar binnen worden geschoven”  klinkt het bij een voorlichtingsfilm voor jongens van de havenvakschool. Een bejaarde Rotterdammer lacht. “Ja zo was het. Natuurlijk werkten we ons de pleuris, maar wel mooi met elkaar. Met de containers verdween dat wel”. En verder schuift de man.  Turen naar een foto van een jonge Paul Rosenmuller in een optocht van de FNV. Staken voor vijftig gulden meer per week. In de tram nasmullen en peinzen over de oude beelden. Maar niet voor lang. Een andere wereld dient zich alweer aan.    De kaartcontroleur is in gesprek met de bestuurder. “Nog 11 weken dan is het Kerstmis”, zegt de controleur. “Ben aan het sparen voor een kerstcadeau voor mijn vrouw en mijn dochter. Voor mijn vrouw trek ik 60 euro uit en voor mijn dochter 25.” Bij het controleren zegt een passagier tegen de man. “U leeft wel helemaal naar de kerst toe”, “Ja mevrouw”, antwoordt hij. “Ik leef in weken. Het is nu week 40 en in week 51 is het zover.” Als de tram over de Erasmusbrug rijdt, zie ik de havens liggen. Zich onbewust van weken en dagen. De haven draait altijd door.                         

financieel feuilleton I

Een paar weken geleden werd SP-leider Jan Marijnissen woedend op minister Guusje ter Horst van Binnenlandse Zaken omdat zij wettelijk wil tegengaan dat SP-politici hun inkomsten afdragen aan de partijkas. De SP-kamerleden storten hun salaris van ruim 8 duizend euro in de partijkas en krijgen uit de door henzelf gevuldde kas een modaal maandsalaris uitgekeerd. De PvdA-minister vindt dat deze SP-traditie de onafhankelijkheid van de Kamerleden ondermijnd. Ik vind het  nobel van al die SP’ers en een minister moet zich volgens mij niet zo bemoeien met dit soort partij-aangelegenheden. Maar een kijkje in de portemonnee van beide partijen maakt de actie van Ter Horst zeer begrijpelijk. Wat betreft zetels blijft de PvdA de SP nog voor, maar op financieel vlak is het kleine linkse broertje de sociaal-democraten vorig jaar ruim gepasseerd. De PvdA zal  alleen al vanuit financiële overwegingen hopen dat er even geen verkiezingen aankomen. Hadden de sociaal-democraten in 2005 nog ruim 6 miljoen euro aan de activa-kant staan. In 2006 is dat bedrag met bijna de helft geslonken tot 3 miljoen euro en nog een beetje. Zo hebben de sociaal-democraten 1,5 miljoen uitgegeven aan de  destrastreus verlopen landelijke verkiezingen. De PvdA zakte van 41 zetels naar 33 zetels en dat is op jaarbasis toch ruim 4 ton euro die ze nu mislopen als je bedenkt dat de overheid per kamerzetel ruim 50.000 betaald.  Draaide de partij van de huidige minister van Financiën een beroerd jaar dat kan niet worden gezegd van zijn rode broertje die ter electorale linkerzijde wel erg groot begint te worden. En ook op financieel vlak.De SP is met ruim 4,5 miljoen euro aan de activakant een stuk rijker dan de Partij van de Arbeid. De afdracht van de Sp-volksvertegenwoordigers-die PvdA-minister Ter Horst wil aanpakken- spekte de SP-partijkas voor bijna 3 miljoen euro! Geen wonder dat Jan Marijnissen deze melkkoe niet wil laten slachten door PvdA-minister Ter Horst. Morgen deel 2 van mijn financiele feuilleton als blijkt dat de VVD haar obligaties massaal heeft omgewisseld naar aandelen. Maar ja wat wil je na een beleggingsresultaat in 2006 van slechts 1,9 procent. Daar kan een liberale penningmeester natuurlijk niet mee thuis komen.